Η αλήθεια δεν είναι ποτέ εκεί που συμφωνούν οι δύο υπερδυνάμεις O ορισμός της αλήθειας σήμερα στην παγκόσμια πολιτική και ειδικά στη χώρα μας είναι ο εξής: Αλήθεια είναι εκείνο στο οποίο συμφωνούν οι δύο υπερδυνάμεις. Οι δύο υπερδυνάμεις συμφωνούν αυτή τη στιγμή ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της ανθρωπότητας και του πολιτισμού είναι ο ΙΣΙΣ και ότι κατα σύνεπεια οι πάντες, καλοί και κακοί πρέπει να ενωθούν για να πολεμήσουν κύρια αυτόν ακριβώς τον εχθρό.
Και βέβαια πρέπει να τον πολεμήσουν με τον μόνο δυνατό τρόπο που είναι ακριβώς αυτός που θέλουν οι υπερδυνάμεις. Ο τρόπος αυτός είναι να μπεί η Τουρκία με στρατό στο συριακό έδαφος και να απελευθερώσει το Κομπανί από την πολιορκία του ΙΣΙΣ ή να αφήσει το στρατό του ΡΚΚ να μπει στο συριακό έδαφος και να το κάνει αυτό. Η Τουρκία του Ερντογάν δεν έκάνε ούτε το ένα ούτε το άλλο οπότε σύμφωνε με την παγκόσμια αλήθεια αποδείχτηκε σύμμαχος του ΙΣΙΣ δηλαδή μεγάλος εχθρός του πολιτισμού. Από την άλλη οι μαχητές του ιστορικά ρωσόδουλου στην ηγεσία του ΡΚΚ που υπερασπίζουν το Κομπανί και αποκρούουν τον ΙΣΙΣ με τη βοήθεια της αμερικάνικης αεροπορίας αποδείχτηκαν οι μεγαλύτεροι ήρωες της δημοκρατίας και του ανθρώπινου πολιτισμού τουλάχιστον για το διάστημα που κρατάει η μάχη του Κομπανί .
Άμεση συνέπεια της παραπάνω «αλήθειας» είναι ότι οι ΗΠΑ αναγνώρισαν σαν άξιο συνομιλητή τους για την ειρήνη το ΡΚΚ, που ως πρόσφατα το θεωρούσαν τρομοκρατική οργάνωση, του δίνουν όπλα και το βοηθάνε με βομβαρδισμούς ενώ πιο περήφανοι απ όλους καμαρώνουν τώρα δίπλα στο ΡΚΚ και στο Λευκό Οίκο οι απανταχού «επαναστάτες» και κατά τα άλλα αντιαμερικάνοι φιλοι του ΡΚΚ. Το πιο βασικό είναι ότι την ίδια ώρα ο μεγάλος παγκόσμια δακτυλοδειχτούμενος ένοχος είναι η Τουρκία του Ερντογάν.
Για μας όπως έχουμε ξαναπεί η αλήθεια δεν είναι εκεί που συμφωνούν οι δύο υπερδυνάμεις. Αντίθετα εκεί είναι συνήθως το πιο μεγάλο ψέμα, γιατί εκεί συμφωνεί και η χειρότερη, η φασιστικότερη απο αυτές. Δεν ενοούμε με αυτό ότι ο ΙΣΙΣ δεν είναι πραγματικά η πιο κανιβαλική μορφή της αντίδρασης στην περιοχη, ούτε ότι οι κάτοικοι του Κομπανί, ανάμεσά τους και εκείνοι του ΡΚΚ δεν πρέπει να υπερασπίσουν την πόλη τους από τους κανίβαλους και ότι δεν πρέπει να πάρουν βοήθεια από οποιονδήποτε για να το πετύχουν αυτό. Εννοούμε ότι είναι ψέμμα ότι η πιο χτυπητή γραμμή αντίθεσης προόδου και αντίδρασης στον κόσμο και στην ευρύτερη περιοχή βρίσκεται στο Κομπανί, ότι η ηγεσία του ΡΚΚ γίνεται γι αυτό το λόγο προοδευτική, όπως και όλοι οι φασίστες υποστηρικτές της, και κυρίως ότι η κυβέρνηση της Τουρκίας είναι στο ίδιο στρατόπεδο με τον ΙΣΙΣ δηλαδή βάση της χειρότερης αντίδρασης , οπότε πρέπει να απομονωθεί παγκόσμια και να συντριβεί. Τέλος θεωρούμε ότι είναι ψέμμα ότι η αντίθεση ΙΣΙΣ και αντιΙΣΙΣ μετώπου σε επίπεδο ηγεσίας είναι μια πραγματική αντίθεση.
Η αλήθεια είναι ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της ανθρωπότητας σήμερα είναι η μια από τις δύο υπερδυνάμεις η νεοναζιστική Ρωσία του Πούτιν και το κύριο μέτωπο της επίθεσής της στον κόσμο και ειδικά στην Ευρώπη είναι σήμερα το ουκρανικό μέτωπο. Σε ένα εκτεταμένο άρθρο μας στο προηγούμενο φύλλο της Νέας Ανατολής αποδεικνύαμε ότι ο ΙΣΙΣ είναι πρώτα απ’ όλα ένα εργαλείο στρατηγικού αντιπερισπασμού της Ρωσίας για την Ουκρανία που ξετυλίγεται μεθοδικά και αδυσώπητα μέσω των συμμάχων και των εγκάθετών της στον κατατραυματισμένο, διασπασμένο και αιμορραγούντα χώρο της Μέσης Ανατολής. Ο ρώσικος αντιπερισπασμός με τον ΙΣΙΣ συνίσταται στο εξής: Εκεί που το πρόβλημα της Ευρώπης ήταν πώς θα αντιμετωπίσει μία απέραντη Ρωσία με τέλεια συμβατικά όπλα, με πυρηνικά, με διαστημόπλοια, με καίριες θέσεις σε όλα τα διεθνή όργανα αποφάσεων, με φιλικές της πολιτικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο, η οποία ελέγχει την ενεργειακή τροφοδοσία της ΕΕ και της επιτίθεται και αποσπά ένα τμήμα της, την Κριμαία, ξαφνικά βρέθηκε να πολεμάει στο πλευρό των πιο στενών στρατηγικών φίλων της Ρωσίας , δηλαδή στο πλευρό του Ιράν, του ιρανόφιλου Ιρακ, του Κατάρ, του ΡΚΚ και πρόσφατα και της ίδιας της Ρωσίας ενάντια σε ένα ξαφνικό «κράτος -πειρατή», δηλαδή σε ένα κράτος ληστών, βασανιστών και δουλεμπόρων, που σαν τέτοιο δεν έχει, ούτε μπορεί να έχει σύγχρονη παραγωγή, ούτε διπλωματικές υπηρεσίες, ούτε αεροπορία, αλλά μόνο μικρομεσαία συμβατικά όπλα που του τα προμηθεύουν μοιραία άλλα κράτη εκ των οποίων το πιο γνωστό και περίβλεπτο είναι το ρωσόφιλο Κατάρ (που βέβαια συμμετέχει και αυτό στην αντι-ΙΣΙΣ εκστρατεία!!!).
Το ΙΣΙΣ υπάρχει και αναπτύσσεται μόνο γιατί το επέτρεψαν και το θέλησαν οι φίλοι της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή. Χωρίς την άδεια του όλο και πιο προσκυνημένου στη Ρωσία Ασαντ, χωρίς την συντριβή εκεί όλων των φιλοδυτικών αντιπολιτεύσεων με τη βοήθεια του ρωσόδουλου προβοκάτορα Ομπάμα, δεν θα μπορούσε να σταθεί ο ΙΣΙΣ σε μια μεγάλη έκταση του συριακού εδάφους και μάλιστα να ΄χει εκεί μια ημιεπίσημη πρωτεύουσα όπως είναι η Ρακά. Επίσης χωρίς την πρωτοφανή, ταυτόχρονη και εντελώς αμαχητί εγκατάλειψη από την ιρανόφιλη και ρωσόφιλη κυβέρνηση Μαλίκι του Ιράκ όλων των συνοριακών περασμάτων της χώρας προς τη Συρία δεν θα μπορούσε ο ΙΣΙΣ να προελάσει τόσο εύκολα μέσα στο Ιράκ, να υποχρεώσει σε μια μεγάλη ήττα τους δυτικόφιλους κούρδους του Ιράκ και να συσπειρώσει τους προβοκαρισμένους από τον Μαλίκι σουνίτες. Τέλος και ίσως το πιο βασικό χωρίς άφθονο χρήμα και πολύ καλά όπλα που προμήθευσε σύμφωνα με όλα τα στοιχεία το Κατάρ, ο ΙΣΙΣ δεν θα μπορούσε να στρατολογήσει τόσους μισθοφόρους ληστές και κάθε λογής καθάρματα και τυχοδιώκτες.
Ο ΙΣΙΣ είναι ένας αποτροπιαστικός μπαμπούλας, είναι το απόλυτο τέρας στη φόρμα, αλλά είναι πάντα ένα μικρομεσαίο τέρας που ο ρόλος του είναι να κάνει θόρυβο με μια φαντασμαγορία φρίκης για να κρύψει πίσω του το αληθινά πελώριο και επικίνδυνο τέρας που είναι η ρώσικη υπερδύναμη και τα πραγματικά τερατώδη, αλλά «διακριτικά» τερατώδη φιλικά της κράτη, τύπου Κίνας και Ιράν.
Μόνο αν δούμε την υπόθεση του Κομπανί κάτω από αυτό το πρίσμα θα καταλάβουμε τι πελώριας σημασίας παιχνίδι παίζει πάνω του η ρώσικη διπλωματία μέσω του «κακού» της προσώπου, του ΙΣΙΣ από τη μια μεριά και του ΡΚΚ, του «καλού» της προσώπου από την άλλη . Τα διαφορετικά πρόσωπα βέβαια σημαίνουν κάτι ουσιαστικό σε επίπεδο βάσης, δηλαδή ότι είναι άλλο πράγμα σε αυτό το επίπεδο οι δύο στρατοί του ΙΣΙΣ και του ΡΚΚ αντίστοιχα. Ο στρατός του ΙΣΙΣ είναι ο απόλυτος μεσαίωνας, ενώ ο στρατός του ΡΚΚ, όπως κάθε σοσιαλφασιστικός στρατός έχει στη βάση του και την κτηνωδία και την πρόοδο. Το ότι ο ένας σκλαβώνει τη γυναίκα και στον άλλο η γυναίκα πολεμάει είναι η πιο τυπική έκφραση αυτής της διαφοράς στην οποία τόσο πολύ σπεκουλάρει η φασιστική ηγεσία του ΡΚΚ και τα καγκεμπίτικα αφεντικά της. Το ότι ο Ερντογάν από ισλαμική καθυστέρηση εξίσωσε αυτές τις δύο μορφές της αντίδρασης, τον ΙΣΙΣ με το ΡΚΚ του στοίχισε διπλωματικά κύρος και χρόνο και διευκόλυνε όσο τίποτα άλλο τη ρώσικη διπλωματία.
Γιατί η Ρωσία θέλει να απομονώσει και να ανατρέψει την κυβέρνηση Ερντογάν
Χωρίς την επίθεση του ΙΣΙΣ στο Κομπανί το ΡΚΚ θα ήταν ένας περιθωριακός παίχτης στην μεσανατολική και στην τουρκική πολιτικοστρατιωτική σκηνή. Τώρα μπήκε στο κέντρο της και μάλιστα με την έγκριση της Δύσης, που ως χθες το θεωρούσε μια τρομοκτατική οργάνωση που πραγματικά ήταν- και όχι με την επαναστατική εκδοχή του όρου . Και μπήκε στο κέντρο της σαν μια εσωτερική δύναμη της Τουρκίας και σαν μια εξωτερική δύναμη απομόνωσης και αποσταθεροποίησης της Τουρκίας.
Το ρεύμα Ερντογάν, ιδιαίτερα μετά τη ρήξη του με τους ρωσόδουλους ισλαμοφασίστες γκιουλενιστές (δες άρθρα της ΝΑ του 2013 για το προβοκαρισμένο από την αρχή κίνημα της Ταξίμ), και παρόλα τα αντιδραστικά του ισλαμικά νεοοθωμανικά και σε μεγάλο βαθμό αντιδυτικά ιδεολογικά χαρακτηριστικά, έχει βρεθεί από θετική πλευρά σε τροχιά σύγκρουσης με την ρώσικη πολιτική κυρίως στη Μέση ανατολή, αλλά πρόσφατα και στην Ουκρανία. Η σύγκρουση Ερντογάν Ρωσίας στη Μέση Ανατολή έχει σαν βάση της την ηγεμονιστική άρνηση της δεύτερης να δεχτεί στην εξουσία οποιαδήποτε κυβέρνηση εθνικιστών Αδελφών Μουσουλμάνων ιδιαίτερα όταν αυτή παίζει το δημοκρατικό αστικό παιχνίδι, όπως στην Αίγυπτο και στην Τουρκία, και κυρίως όταν επιδίωκει να παίξει έναν ανεξάρτητο και από τις δύο υπερδυνάμεις περιφερειακό ρόλο στο μεσανατολικό και κεντροασιατικό χώρο, όπως έκαναν οι Μόρσι-Ερντογάν. Ο Ερντογάν είναι ο τελευταίος κρατικός εκπρόσωπος αυτής της πολιτικής και δίνει σθεναρή μάχη για την υποστήριξη των χτυπημένων κινημάτων των Αδελφών μουσουλμάνων στη Συρία και στην Αίγυπτο, χτυπημένων βέβαια όχι από τη λαική πρόοδο αλλά από τον ηγεμονισμό των υπερδυνάμεων.
Από την άλλη η Ρωσία δεν θέλει μια ανοιχτή διπλωματική σύγκρουση με την Τουρκία γιατί αυτή κρατάει τα Στενά από τα οποία περνάει ο ρώσικος στόλος στη Μέσόγειο. Όταν λοιπόν ο Ερντογάν καταγγέλει σταθερά το καθεστώς Άσαντ, που την ωμή βία του κατα αμάχων πλέον ανοιχτά στηρίζει η Ρωσία, και κυρίως όταν καταγγέλει πρόσφατα ανοιχτά στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ μόνος αυτός, και πάλι σωστά, για αιμοσταγή τύραννο τον ολόπλευρα προστατευόμενο της Ρωσίας πραξικοπηματία και σφαγέα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Σίσι, έρχεται σε άμεση σύγκρουση με τον Πούτιν. Αυτή η σύγκρουση με την πουτινική Ρωσία από μόνην της δεν θα ήταν τόσο προβληματική για το καθεστώς Ερντογάν αν αυτό δεν είχε υιοθετήσει και την πιο δεξιά, την πιο σκοτεινή πλευρά της Αδελφότητας, τον αντιισραηλινό αντισημιτισμό παίρνοντας θέση υπέρ της νεοναζιστικής Χαμάς στο Παλαιστινιακό.' Αυτή η σύμπλευση σε συνδυασμό με την ανησυχία που προκαλεί σαν ισλαμιστής στους τούρκους κοσμικούς δημοκράτες, τον έχει κάνει αντιπαθητικό και ύποπτο στα δημοκρατικά ρεύματα της Δύσης, ενώ ταυτόχρονα τον φέρνει σε σύγκρουση και με την Σαουδική Αραβία και τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα, που παρόλη τη συμφωνία τους με τον Ερντογάν στο ζήτημα του Άσαντ, βλέπουν στην Αδελφότητα τον κύριο ιδεολογικό και πολιτικό εχθρό τους από τα μέσα. Γι αυτό Σ. Αραβία, τα Εμιράτα όλο και λιγότερο καταγγέλουν το Ισραήλ αλλά ακόμα και τον προβοκάτορα αντιπαλαιστίνιο Νετανιάχου, ενώ ηλιθίως υποστηρίζουν σαν φίλο τους τον ισλαμοκτόνο και ρωσόδουλο Σίσι.
Στην πραγματικότητα ο Ερντογάν βρίσκεται απομονωμένος από την παχύδερμη και τυφλή Δύση επειδή αυτή τούτη την εποχή είναι γεμάτη ηγέτες, είτε ρωσόφιλους κατευναστές είτε και εγκάθετους της Ρωσίας (δες Ομπαμα-Ρέτζι- Κάμερον και όπως αποδεικνύεται τη Μέρκελ). Μάλιστα αυτοί χτυπάνε πιο ανοιχτά τον Ερντογάν από όσο η ίδια η Ρωσία που κάνει με αυτόν ότι κάνει με όλα τα απομονωμένα υποψήφια θύματά της: Θέλει να τα χτυπάει ανοιχτά κυρίως η Δύση, για να παίξει η ίδια η Ρωσία τον τελικό και έσχατο προστάτη του θύματος, δηλαδή να παίζει το παιχνίδι που έχουμε αποκαλέσει «σκούπα-φαράσι». Σκούπα είναι η Δύση, και φαράσι είναι ο νεοναζιστικός άξονας Ρωσίας-Κίνας- Ιράν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όταν η ΕΕ απειλεί την Τουρκία του Ερντογάν με πάγωμα των οικονομικο-πολιτικών σχέσεων, η Ρωσία του δίνει την ψεύτικη «διέξοδο» προς την Κοινοπολιτεία των Ανεξάρτητων κρατών, δηλαδή προς τον εαυτό της. Ο Ερντογάν έπιασε σαν πνιγμένος αυτήν την τελευταία «προσφορά» ιδιαίτερα μετά την επίθεση που δέχτηκε από τη Δύση μέσω του Γκιουλέν και του κινήματος της Ταξίμ του 2013, θεωρώντας ότι την επίΘεση του Γκιουλέν την καθοδήγησαν οι ΗΠΑ στις οποίες επίτηδες κατέφυγε ο Γκιουλέν για να μην ενοχοποιηθεί η Ρωσία στα μάτια των τούρκων ισλαμιστών.
Το ΡΚΚ παίρνει την εξουσία στο Κομπανί σαν δώρο του Άσαντ
Μέσα σε αυτό λοιπόν το γενικότερο πλαίσιο εκδηλώθηκε ξαφνικά η επίθεση του ΙΣΙΣ στο Κομπανί. Το Κομπανί είναι η πιο εμβληματική πόλη από όλες όσες κατοικούνται από την κουρδική εθνική μειονότητα στη Συρία. Την πόλη αυτή, μαζί με άλλες τρεις το Ντερέκ, το Αμούντε και το Σαρί Κανί, ουσιαστικά όλο το συριακό Κουρδιστάν , κυριολεκτικά την παρέδωσε ο στρατός του Ασαντ στο ΡΚΚ το καλοκαίρι του 2012 την ώρα που οι άνθρωποι της κοσμικής και της αδελφομουσουλμανικής συριακής αντιπολίτευσης πέθαιναν σαν τις μύγες κάτω από τις επιθέσεις του συριακού πυροβολικού και της αεροπορίας. Αυτό ήταν η ανταμοιβή στο ΡΚΚ όχι τόσο για το ότι αυτό δεν ενώθηκε ποτέ στ αλήθεια με την συριακή αντιπολίτευση, ισλαμική ή κοσμική, αλλά γιατί το ΡΚΚ ήταν πάντα να πρακτορείο της ρώσικης υπερδύναμης και το καθεστώς Ασαντ ήταν πάντα το εφαλτήριό του και η ασφαλής οπισθοφυλακή του ενάντια στην Τουρκία. Με βάση του τη Συρία το σοσιαλ-φασιστικό και κτηνώδες ΡΚΚ μπόρεσε να διεξάγει τον εθνοφυλετικό του πόλεμο στο τουρκικό Κουρδιστάν και τελικά να επιβάλει εκεί την πολιτική του ηγεμονία για λογαριασμό της ρώσικης διπλωματίας. (Γράφουμε αλλού στη Ν.Α για το όργιο βίας που εξαπέλυσε το ΡΚΚ στη δεκαετία του 1980 ενάντια στις τούρκικες αριστερές οργανώσεις παντού στην Ευρώπη και στην Ελλάδα και την αντίσταση και της ΟΑΚΚΕ σε αυτήν). Η Ρωσία μέσω του ΡΚΚ ήθελε πάντα ένα τουρκικό Κουρδιστάν όχι σαν μια περιοχή με δικαιώματα αυτονομίας μέσα σε μια δημοκρατική Τουρκία, αλλά ένα σχετικά καθαρό εθνικά μόρφωμα τύπου σέρβικης Βοσνίας , που θα απειλεί με διαμελισμό αλλά και ρώσικη επέμβαση την Τουρκία. Αυτό αποδεικνύεται από το ότι σε αντίθεση με τις διεθνιστικές διακηρύξεις του το ΡΚΚ πάντα όξυνε, χρησιμοποιώντας συχνά κτηνώδη βία και κατά αμάχων, τις σχέσεις των κούρδων με τον τούρκικο πληθσυμό στις περιοχές που κυριαρχούσε. Κράτος κουρδικό σήμερα στην Τουρκία δεν είναι δυνατό χωρίς εθνοκάθαρση καθώς οι κουρδικοί πληθυσμοί είναι σε μεγάλο βαθμό ανακατεμένοι με τον πλειοψηφικό τουρκικό πληθυσμό λόγω των μεγάλων εσωτερικών πληθυσμιακών μετακινήσεων από την ώρα που η Τουρκία εδώ και έναν αιώνα μπήκε στο δρομο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στην ουσία το ΡΚΚ θέλει κουρδικά υβριδικά κρατη –θραύσματα, αποικίες της Ρωσίας και τοπικούς τραμπούκους, τα οποίο θα προκύπτουν από το διαμελισμό και την ιμπεριαλιστικά ελεγχόμενη εθνοκάθαρση των 4 χωρών στις οποίες όπου ζουν σήμερα μαζικές Κούρδικές εθνικές μειονότητες : στην Τουρκία, στο Ιράν, στη Συρία και κυρίως στο Ιράκ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις το ΡΚΚ παρέλαβε αμαχητί το Κομπανί από τα χέρια του Άσαντ επέβαλε εκεί με πραξικοπηματικό τρόπο την εξουσία του εξουδετερώνοντας αμέσως με τη δύναμη των όπλων, που μόνο αυτό διέθετε, όλες τις άλλες δημοκρατικές κουρδικές και μη κουρδικές πολιτικές τάσεις, που έχουν σαν πολιτικό κέντρο τους το πιο δημοκρατικό,και πιο οργανωμένο πολιτικοστρατιωτικά κομμάτι των Κούρδων των 4 κρατών, εκείνο του Ιράκ. Σε αυτό κυριαρχεί το Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα (KDP) και η Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση (Kurdistan Regional Government -KRG) υπό τον Μασούντ Μπαρζανί. Αυτές οι πιο δημοκρατικές και γι αυτό φιλο- KRG πολιτικές τάσεις στο Κομπανί συσπειρώνονταν κάτω από το μετωπικό πολιτικό σχήμα Κουρδικό Εθνικό Συμβούλιιο ( Kurdish National Council -KNC) που αποτελείτο, την ώρα της παραχώρησης αυτονομίας στο Κομπανί και στο υπόλοιπο συριακό Κουρδιστάν, από 10 πολιτικές οργανώσεις (www.ekurd. net, 27.Ιούλη 2014 ). Το ΡΚΚ εμφανίζεται στο συριακό Κουρδιστάν σαν Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας (Democratic Union Party -PYD) για να μην αποκαλύπτεται η ταυτισή του με το ΡΚΚ.
Πριν να αποσπάσει την εξουσία στο Κομπανί το ΡΚΚ- PYD είχε εξασφαλίσει την έγκριση του KNC για από κοινού ανάληψη της εξουσίας σε αναλογία 50% /50% με μια συμφωνία που είχε συναφθεί στο Ερμπίλ του ιρακινού Κουρδιστάν στις 11 του Ιούλη του 2012 υπό την αιγίδα της ηγεσίας Μπαρζανί (στο ίδιο). Στο ίδιο άρθρο αποκαλύπτεται ότι το PYD-ΡΚΚ είχε ειδοποιηθεί από την κυβέρνηση Άσαντ για την παράδοση του Κομπανί, γι αυτό και ήταν πιο έτοιμο για να πάρει την εξουσία . Αυτήν την συμφωνία, και γενικά τις κάπως καλές σχέσεις με το KRG την έχει ανάγκη το ΡΚΚ για να εξασφαλίσει την έγκριση της Δύσης για την κυριαρχία του στο συριακό Κουρδιστάν βγάζοντας από πάνω του την κατηγορία της τρομοκρατικής οργάνωσης. Μόλις όμως ήρθε στην εξουσία το ΡΚΚ παραβίασε τη συμφωνία με το KNC και αντί για το 50% την άρπαξε εξ ολοκλήρου. Ο τοπικός εκπρόσωπος του KNC (στο ίδιο) κατήγγειλε ότι στις πρώτεες μέρες της νέας διακυβέρνησης κυμάτιζε στο Κομπανί η εθνική σημαία των Κούρδων και σε λίγο όλες αντικαταστάθηκαν από την ξεχωριστή σημαία του ΡΚΚ. Και άλλες πηγές αποκαλύπτουν πως τελικά το ΡΚΚ μονοπώλησε, ως PYD, την εξουσία στήνοντας ένα μηχανισμό που παριστάνει την λαική εξουσία και αποτελείται από δήθεν οργανώσεις βάσης του πληθυσμού (λαικές επιτροπές, Συμβούλια κλπ) που όμως ελέγχονται απόλυτα από το PYD. Τέτοιες είναι και οι επαγγελματικές οργανώσεις του ΡΚΚ, στους δικηγόρους, στους μηχανικούς, στους γιατρούς που έχουν μετατραπεί σε όργανα διοίκησης (πχ δικαιοσύνης). Το βασικό είναι ότι μόνο του το PYD-PKK και έξω από κάθε αληθινό λαικό έλεγχο, έχει στα χέρια του το στρατό, την αστυνομία και την οικονομία καθώς σε αυτο πάει απ ευθείας η είσπραξη των φόρων, των προστίμων και κυρίως τα δοσίματα σε χρήμα που επιβάλλονται από τον πληθυσμό για κάθε δημόσια παροχή. Ολα περνάνε από το ΡΚΚ αυτό ΄και όλα πάνε σ αυτό.
Αυτή η άσκηση της εξουσίας τους στο Κομπανί λέει πολλά για το τι θέλουν να κάνουν οι άνθρωποι του ΡΚΚ σε όλο τον κουρδικό χώρο. Επίσης συστηματικά κρύβει σήμερα η προπαγάνδα των δύο υπερδυνάμεων ότι όταν θέλησαν το 2012 να μπουν στο Κομπανί στρατιωτικές δυνάμεις του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (Free Syrian Army-FSA) σταλμένες από το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο (Syrian National Council-SNC), το κεντρικό πολιτικό όργανο της αντιπολίτευσης, το ΡKK, που τώρα χαλάει τον κόσμο τάχα για τον μοναχικό αγώνα του στο Κομπανί, απαίτησε και πέτυχε αυτός ο στρατός να μείνει έξω από το Κομπανί και τις άλλες κουρδικές περιοχές. Υπάρχει καλύτερη απόδειξη για τον τουλάχιστον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα του ότι το ΡΚΚ πήρε το Κομπανί σαν δώρο από τον Ασαντ και βασικά από τον κοινό προστάτη τους, τη Ρωσία, που κάνει ότι μπορεί για να πνίξει με τον Άσαντ την συριακή αντιπολίτευση ή να την προβοκάρει και να την διασπάσει με τους φίλους της τζιχαντιστές της Αλ -Κάιντα; Το ΡΚΚ θέλει στην ουσία την απόσπαση του συριακού Κουρδιστάν από τη Συρία, και όχι απλά δημοκρατικά εθνομειονοτικά δικαιώματα σε ένα ενιαίο Συριακό κράτος. Βέβαια αυτό ήταν και το επίσημο πρόσχημα για να μην δεχτεί ποτέ το ΡΚΚ- PYD να συμμετάσχει ως τότε σε οποιαδήποτε τμήμα της αντι-Ασαντ αντιπολίτευσης,
Πάντως αυτή η παραβίαση της συμφωνίας του Ερμπίλ και η μονοπώληση της εξουσίας στο Κομπανί από το ΡΚΚ-PYD, όξυνε τις σχέσεις της κυβέρνησης των Κουρδων του Ιράκ (RKG) με το ΡΚΚ, που ήταν πάντα αάχημες κυρίως εξ αιτίας του ηγεμονισμού του πρώτου σε ολο τον κουρδικό χώρο.
Πως η επίθεση του ΙΣΙΣ στο Κομπανί ξέπλυνε και έσπρωξε στο κέντρο της παγκόσμιας σκηνής το ΡΚΚ
Όταν άρχισε η πολιτική της απομόνωσης του Ερντογάν από τη Ρωσία στις αρχές του 2013 μετά την ρήξη του Ερντογάν με τους γκιουλενιστές (οπότε και το κίνημα στην Ταξίμ), άρχισαν και οι απειλές του ΡΚΚ ότι θα διακόψει τις ειρηνευτικές συνομιλίες και γενικά την διαδικασία ειρήνευσης των Κούρδων της Τουρκίας με την κυβέρνηση Ερντογάν. Αυτήν την διαδικασία την είχε επιτρέψει από την πλευρά του ΡΚΚ η Ρωσία για να σταθεροποιήσει την εξουσία των ισλαμιστών Ερντογαν-Γκιουλέν ενάντια στους δυτικόφιλους κεμαλικούς του τουρκικού στρατού, δίνοντας στους πρώτους το ατού .ότι μπορούν αυτοί και μόνο να δώσουν μια λύση στο κουρδικό εξασφαλίζοντας στρατηγική ηρεμία στην νοτιανατολική Τουρκία. Ωστόσο μία μονομερής λήξη της ειρηνευτικής διαδικασίας Άγκυρας-Κούρδων για να στριμωχτεί στο εσωτερικό και το εξωτερικό ο Ερντογάν δεν ήταν τόσο εύκολη υπόθεση για την ηγεσία του ΡΚΚ γιατί η κυβέρνησή του δεύτερου είχε κάνει όλα αυτά τα χρόνια πραγματικές υποχωρήσεις στους Κούρδους της χώρας σε σχέση με τους κεμαλιστές αναγνωρίζοντας, από σκοπιμότητα βέβαια και όχι από δημοκρατική πεποίθηση, τα πιο βασικά εθνομειονοτικά δικαιώματά τους, ιδιαίτερα στο επίπεδο της αναγνώρισης της γλώσσας και της ελεύθερης πολιτικής έκφρασης των μετωπικών πολιτικών σχηματισμών τους. Έτσι ένας ξαφνικός τερματισμός της ειρηνευτικής διαδικασίας θα δημιουργούσε στην ηγεσία του ΡΚΚ προβλήματα με την βάση του, αλλά και με τη Δύση που θα χρέωνε στο ΡΚΚ μια νέα ρήξη και θα της υπενθύμιζε τον βαθιά αντιδημοκρατικό του χαρακτήρα.
Ακόμα περισσότερο μια τέτοια ρήξη θα απομόνωνε το ΡΚΚ παραπέρα από τους κούρδους του Ιράκ που στο μεταξύ είχαν αναπτύξει πολύ φιλικές σχέσεις με την Τουρκία του Ερντογάν. Είναι εδώ πολύ βασικό ότι η κυβέρνηση Μπαρζανί έιχε αποκτήσει πελώριο πολιτικό κύρος μέσα στο Ιράκ εξισορροπώντας τις προβοκαρισμένες σχέσεις σουνιτών-σιιτών, είχε αποκτήσει σημαντική οικονομική δύναμη από την διαχείρηση μεγάλου μέρους των πετρελαίων του ιρακινού Κουρδιστάν, είχε σχηματίσει από πολέμους δεκαετιών έναν περίφημο αξιόμαχο στρατό, τους Πεσμεργκά και τελικά διεθνή διπλωματική αναγνώριση και βάρος. Έτσι οι Κούρδοι του Ιράκ ήταν πάντα αλλά τελευταία έγιναν ακόμα περισσότερο το κέντρο βάρους ΄και οι ηγέτες όλου του κουρδικού εθνικισμού και στις 4 χώρες. Το ότι μετά το 2013 οι εξελίξεις έφεραν μια μεγάλη διπλωματική, οικονομική και στρατιωτική προσέγγιση του Ερντογάν με τον Μπαρζανί δεν ήταν τυχαίο. Ο πρώτος χρειαόταν τον δεύτερο για να σπάσει την διεθνή και περιφερειακή του απομόνωση αποκτώντας ένα σύμμαχο σημαντικού βάρους στο μεσανατολικό χώρο, ιδιαίτερα σε ότι αφορούσε την σταθερότητα του Ιράκ, και ο δεύτερος για να μπορεί να αποκτήσει μια σχετική οικονομική δύναμη διοχτεύοντας το πετρελαιο του ιρακινού Κουρδιστάν προς τη Μεσόγειο, μέσω Τουρκίας, ενώ εξασφάλιζε και εξοπλισμό από την Τουρκία, δηλαδή έναν σχετικά ανεξάρτητο από τις δύο υπερδυνάμεις παράγοντα. Και οι δύο είχαν κάθε συμφέρον να αντισταθούν στις διασπαστικές και για την Τουρκία και για τον κουρδικό γεωγραφικό χώρο ρωσοκίνητες μανούβρες του ΡΚΚ στο Βορρά , και του Ιράν στον Κόλπο.
Η ξαφνική επίθεση του ΙΣΙΣ στο Ιράκ, που αποδυκνείεται σήμερα πως όχι τυχαία ξεκίνησε από το Ιρακινό Κουρδιστάν και η κατάληψη του πετρελαιοφόρου Κιρκούκ, αιφνιδίασε στρατιωτικά και ταπείνωσε τους Πεσμεργκά , σποδυνάμωσε εδαφικά και πολιτικά την περιφερειακή κυβέρνηση Μπαρζανί και μείωσε το κύρος της στον κουρδικό χώρο, αναστηλώνοντας αρκετά το κύρος του ΡΚΚ που πήγε να βοηθήσει τον στρατό του Μπαρζανί. Πάντως αυτό το κύρος έμενε χαμηλά εξ αιτιας της μονοκομματικής εξουσίας του ΡΚΚ στο Κομπανί από τα 2012. Κυρίως όμως αυτή η επέμβαση δεν μπορούσε να ανατρέψει ούτε να εξισορροπήσει τις πολύ φιλικές σχέσεις που είχε αναπτύξει στα 2012 και 2013 ο Ερντογάν με τον Μπαρζανί καθώς μάλιστα, όπως δήλωσε πρόσφατα ο Μπαρζανί, ο Ερντογάν παρέδωσε βαρύ οπλισμό στους κούρδους του Ιράκ την ώρα που δέχονταν την επίθεση του ΙΣΙΣ. (Αυτή η δήλωση ήταν αποφασιστική για τη διεθνή πολιτική στήριξη του Ερντογάν γιατί έγινε αργότερα όταν ο Ομπάμα και η Μόσχα κατηγόρησαν τον Ερντογάν ότι δεν βοηθούσε το πολιορκημένο από τον ΙΣΙΣ Κομπανί).
Η προσβολή του ιρακινού Κουρδιστάν από τον ΙΣΙΣ είχε νόημα γιατί η νίκη του θα σήμαινε έλεγχο μέρους των κουρδικών πετρελαίων. Όμως η επίθεση του ΙΣΙΣ στο Κομπανί και η μακρόσυρτη πολιορκία του δεν είχαν κανένα άλλο νόημα από το να δώσουν μια πελώρια πολιτική βοήθεια στο ΡΚΚ. Και να απομόνωσει διπλωματικά σε πρωτοφανές επίπεδο την κυβέρνηση Ερντογκάν με την ακατάλληλη προπαγανδιστική δουλειά από τις δύο υπερδυνάμεις.
Όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς εύκολα παρατηρώντας τον παρακάτω χάρτη δεν υπήρχε κάποιος πραγματικός σρατιωτικός λόγος να ανοίξει ο ΙΣΙΣ ένα νέο μέτωπο στα σύνορα με την νατοική Τουρκία και να προκαλέσει μια πιο εύκολη και δραστήρια επέμβαση της Δύσης εναντίον του για να καταλάβει μια μεσαία πόλη σαν το Κομπανί που ήταν μακρυά και από τα βασικά στρατιωτικά του μέτωπα που ήταν και είναι ακόμα στο βόρειο και στο κεντρικό Ιράκ. Ούτε το Κομπανί έπαιζε κάποιο κρίσιμο στρατηγικό ρόλο στην εδαφική συνέχεια της εξουσίας του ΙΣΙΣ στη βόρεια Συρία. Οι δυτικοί φέρνουν επιχείρημα ότι το Κομπανί είναι κοντά στο βασικό πέρασμα Στον παραπάνω χάρτη η περιοχή το Κομπανί είναι με το σκούρο χρώμα στο βόρειο άκρο του τομέα με τον αριθμό 5. Με τις μαυρες και σκούρες περιοχές είναι σημειωμένες οι περιοχές ελέγχου και υποστήριξης του ΙΣΙΣ. Με τις κόκκινες περιοχές, (στον ασπρόμαυρο χάρτη εμφανίζονται με ενδιάμεσο γκρι) στις περιοχές 2,3,4 του Ιράκ εμφανίζονται οι βασικές περιοχές επίθεσης του ΙΣΙΣ. Δηλαδή το Κομπανί είναι έξω και στην εντελώς άλλη μεριά από τα εκτεταμένα ιρακινά μέτωπα σύγκρουσης
http://www.oakke.gr/global
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου