Είναι υποχρέωση κάθε δημοκράτη...κάθε πατριώτη ..κάθε αριστερού..., πριν αποδεχτεί οποιοδήποτε πολιτικό γεγονός να το κρίνει με βάση λαϊκούς πατριωτικούς όρους, με βάση ιστορικά δεδομένα και τέλος με βάση το ταξικό συμφέρον.
Τα τελευταία χρόνια ( από το 2008 ) ο Πούτιν ξεκίνησε μια αισχρή και ανιστόριτη προπαγάνδα στηριγμένη σε μια Χιτλερικού τύπου φράση, «Η Ουκρανία δεν είναι μια πραγματική χώρα». Ο λόγος και ο στόχος προφανής. Στην συνέχεια φρόντισε με κυβερνήσεις μαριονέτες τύπου Τιμοσένκο και Γιανουκόβιτς κι έχοντας χειραγωγήσει όλη την λεγόμενη αντιπολίτευση... να οδηγήσει το 2008 την Ουκρανία σ' ένα φτωχοποιητικό σοκ όπου το ΑΕΠ της χώρας αυτής έγραψε -20%. Με έναν λαό εξαθλιωμένο οικονομικά, χειραγωγημένες ηγεσίες και με την ανάπτυξη από τότε εντός της χώρας ενός νεοΝαζιστικού κινήματος που το τροφοδοτεί αποκλειστικά ...κατάφερε να χειραγωγήσει κι όλες τις λαϊκές αντιδράσεις πλέον ενάντια στην φτώχεια και την πείνα. Ο Ουκρανικός απελπισμένος έστρεψε τις ελπίδες του προς τα δυτικά κοράκια της ΕΕ ...με αποκορύφωμα το κίνημα της euromaidan ...το οποίο όμως με μαεστρικό τρόπο κατάφεραν να καπελώσουν και "ξεστρατίσουν" η φασίστες του svoboda ειδικά αυτός ο κλάδος του που λέγεται "δεξιός τομέας". Σ όλο αυτό το σκηνικό έβαλε την τελική πινελιά ο προδότης πρόεδρος ρωσοτσολιάς Γιανουκόβιτς...ο οποίος δεν έστειλε την αστυνομία μόνο για διακόσμηση ...αλλά κτυπώντας τυφλά προβοκατόρικα κτυπήματα με ελεύθερους σκοπευτές κατά των διαδηλωτών προκάλεσε όλο αυτό κύμα παραδίδοντας ουσιαστικά τα δημόσια κτίρια - το κράτος στην κυριαρχία του SVOBΟDA...!!!! Μετά εξαφανίστηκε στα κτήματα του στα περίχωρα της Μόσχας όταν το ελληνικό ψευτοκκε καλούσε να προστατευτεί ο μέγας πατριώτης ...γιατί τον είχε χάσει...! Είναι απόλυτα φανερό ότι χωρίς αυτήν την τεράστια και οργανωμένη προβοκάτσια δεν υπήρχε κανένα ηθικό υπόβαθρο προκειμένου να εισβάλλει ο Πούτιν στην Κριμαία. Η ίδια προβοκάτσια εξακολουθεί και σήμερα να λειτουργεί ..."θέτοντας σε κίνδυνο" τις ζωές των Ρωσόφωνων κατοίκων της Ουκρανίας. Όπως καταλαβαίνετε η εισβολή του Πούτιν και στην υπόλοιπη χώρα δεν θα αργήσει...!!! Ο μέγας "ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ" είναι προ των πυλών.
Μέσα σ' όλη αυτήν την ιστορία όπου η προπαγάνδα κυριολεκτικά οργιάζει πάρα πολύ άνθρωποι στην Ελλάδα αριστεροί κυρίως με ή χωρίς εισαγωγικά...είτε απελπισμένοι ...είτε από αφέλεια καταπίνουν την Πουτινική προπαγάνδα μη γνωρίζοντας όλο το δάσος της αλήθειας γύρω από αυτό που λέγεται ΡΩΣΙΑ σήμερα και ΡΩΣΟΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΑΞΟΝΑΣ.
Όμως υπάρχουν και κάποιοι άλλοι "αριστεροί" οι οποίοι με κάθε τρόπο..., παραποιώντας ιστορία, ιδεολογία, πολιτική...προσπαθούν με κάθε τρόπο να όχι μόνο να δικαιολογήσουν αλλά να υπερθεματίσουν..."γιατί αργείς σωτήρα μας...Πούτιν" ...!!!!
Για όλους αυτούς θα σχολιάσω ένα μόνο..: Ασφαλώς δεν έχουν ουδεμία σχέση με την αριστερά , ούτε με την ιστορία ούτε με την πολιτική ούτε με την ιδεολογία...! Είναι δε σκόπιμο πια να προβληματιστούμε όλοι ...γιατί κάνουν σκόπιμα και αλλεπάλληλα καινοφανή πολιτικά ατοπήματα παίζοντας τον ρόλο της πιο μαύρης ναζιστικής προπαγάνδας...!!!
Θα ήταν σημαντικό για τους ίδιους να εξηγήσουν πως γίνεται οι Ουκρανοί νεοναζί να είναι στο πλευρό - αδέρφια - με τους υμνητές του Πούτιν ναζιστές της Χ.Α...που ταυτόχρονα στηρίζονται και από τους Ρώσους εθνικιστές...!!!!
Μέσα σ' όλο αυτό τον προπαγανδιστικό βόθρο μερικοί αριστεροί προσπαθούν να βρουν μια ιδεολιγικο - ιστορική "χρυσόσκονη" για να καλύψουν την την εισβολή που έγινε κι αυτήν προφανώς που επίκειται να γίνει στην Ουκρανία.
Ένας φίλος τέτοιος πρόβαλε ακόμη ακόμη τις απόψεις που εξέφρασε η Ρ. Λούξεμπουργκ κατά του Λένιν με αιτία την θέση για "αυτοδιάθεση" των Εθνοτήτων της - Δημοκρατιών που αποτέλεσαν μαζί με την Ρωσία την ΕΣΣΔ...και ιδιαίτερα όσο αφορά την μεγαλύτερη απ' αυτές την Ουκρανία.
Θεωρώ ότι σήμερα ..μετά από δυο παγκόσμιους πολέμους με επίκεντρο κύρια την Ευρώπη ...μετά από αρκετές τοπικές διενέξεις...υπάρχει ένα Συμφωνημένο διακρατικά Status στο οποίο όλοι είναι μια χαρά... πλην κάποιων ..., κάποιων που το Εθνικό κεφάλαιο σαν τάξη ή σαν Ολιγαρχική Ελίτ...δεν βολεύεται....δεν τους χωράει ο τόπος που λέμε. Μαρξιστικά βλέποντας το θέμα..., δεκαετίες τώρα και μετά την κατάρρευση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ στην δεκαετία του ΄50 που επισημοποιήθηκε με την επίσημη κατάργηση των Σοβιέτ ...η κομματική διαχειριστική γραφειοκρατία καταφέρνει χρησιμοποιώντας τα σύμβολα και τους αγώνες του ΚΚΣΕ ταυτόχρονα με σκληρούς καταπιεστικούς μηχανισμούς να αναπτύξει τον καπιταλισμό "βρώμικου" τύπου που τέτοιον δεν μπόρεσε ούτε ο Μαρξ να φανταστεί...!!! Τον Κρατικό Μονοπωλιακό Καπιταλισμό...! Μια απόλυτη επικυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στην εργατική τάξη μέχρι που την οδήγησε στην απόλυτη εξαθλίωση με μια το ίδιο απατεωνίστκη - λαϊκίστικη θεωρητική θέση εκείνη το "παλαϊκού κράτους" .!!! Όλα αυτά με την υποστήριξη όλων των πρακτορείων - οικονομικά - εξαρτημένων - ψευτοκομμουνιστικών κομμάτων ανά των κόσμο ...στα οποία φρόντισαν να αποψιλώσουν κάθε επαναστατικό Λενινιστικό στοιχείο. Η παραγωγική διαδιακασία σαν κοινωνική ανάγκη δεν τους ενδιέφερε καθόλου ...όλα στην λογική "ότι βγάλουμε " με τον πιο σκληρό τρόπο εκμετάλλευσης της εργασίας του λαού. Έτσι σε πολύ σύντομο σχετικά διάστημα κι έχοντας στα χέρια τους τα τεχνολογικά επιτεύγματα του σοσιαλισμού ...κατάφεραν μια τεράστια συγκέντρωση πλούτου η οποία υπερσυγκέντρωση πήρε τον φυσιολογικό της δρόμο που είναι η εξαγωγή ο επεκτατισμός κο ο ιμπεριαλισμός. Έτσι φτάσαμε στις επεμβάσεις και τις εισβολές στο όνομα του ...σοσιαλισμού...! Κι επειδή το συσωρευμένο κεφάλαιο μέσα από την στηγνή καταπίεση των λαών της πρών σοβιετικής ένωσης, των χωρών του "ανατολικού μπλόκ" αλλά και πλήθους χωρών του τρίτου κόσμου που είχαν βάλει πόδι στο όνομα του "προλεταριακού διεθνισμού"..., ζητούσε διεξόδους φτάσαμε πλέον στο ξεσκέπασμα ...σ' ένα ψέμα που δεν μπορούσε να κρατήσει άλλο γιατί η ιστορική του εξέλιξη ήταν η νομοτέλεια της ανώτερης μορφής του..., του οικονομικού - στρατιωτικού και επεκτατικού ιμπεριαλισμού τον οποίο βιώνουμε από τον ΑΞΟΝΑ ΡΩΣΙΑΣ - ΚΙΝΑΣ.
Ας εξετάσουμε τις "περίεργες" κατά την άποψη μου κι όχι μόνο θέσεις της Λούξεμπουργκ για το θέμα, παραθέτοντας, την ιστορική αλήθεια σε συντομία ταυτόχρονα με ιστορικά - πολιτικά και ιδεολογικά δεδομένα της εποχής όπως παρατέθηκαν από τον ίδιο τον Λένιν, τον Ουκρανό Τρότσκι και το κόμμα των Μπολσεβίκων.
Όπως έχω τονίσει, υπήρχε πάντα Ουκρανικό Έθνος και ουκρανική γλώσσα..το οποίο όμως κατά μεγάλα χρονικά διαστήματα βρισκόταν κάτω από την δυναστεία ισχυρότερων δυνάμεων όπως άλλωστε και η σημερινή Ελλάδα...όπου επί αιώνες ήταν κάτω από διάφορους καταχτητές. Σλαβικά φύλα οι Βαράγκοι ή Ρως φτιάχνουν για πρώτη φορά το πρώτο σλαβικό αυτό κράτος που διάρκεσε για 300 χρόνια χονδρικά ώσπου να διαμελισθεί από την εισβολή της Χρυσής Ορδής (τουρκο-μογγολικά φύλα <Τάταροι> της δυναστείας των Χαν, το μεγάλο δουκάτο της Λιθουανίας και το Βασίλειο της Πολωνίας..!!!
Μετά από μεγάλες πολεμικές συγκρούσεις η χώρα αναδιανέμεται στις αρχές του 1700 και το μεγαλύτερο μέρος της περνά στην κυριαρχία της Ρώσικης αυτοκρατορίας ...ενώ το υπόλοιπο στον έλεγχο της Αυστροουγγαρίας. Θέλω εδώ επίσης να τονίσω ότι σε όλο το μήκος και το πλάτος της ρωσικής αυτοκρατορίας κάθε εθνικότητας σχολεία που λειτουργούσαν έκλεισαν βίαια στα πλαίσια της πολιτικής του εκρωσισμού που είχε επιβάλλει η τσαρική αυτοκρατορία. Επίσης σε όσες χώρες υπήρχαν αντιδράσεις και επαναστάσεις κατά των τσάρων ...κατασχέτονταν οι περιουσίες και δίδονταν σε Ρώσους ευγενής. Αυτά ίσχυσαν στην Πολωνία, Λιθουανία, Ουκρανία, Φινλανδία, Καυκάσιες χώρες, Μολδαβία ... και άλλες εθνότητες. Ειδικά όμως όσο αφορά στην Ουκρανία, από το 1804 είχε απαγορευτεί η ουκρανική γλώσσα στα σχολεία και το 1862 έκλεισαν ολοσχερώς όλα τα ουκρανικά σχολεία. Ο τότε Ρώσος υπουργός των εσωτερικών δήλωνε ότι "ουκρανική γλώσσα δεν υπήρξε ποτέ, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει." Κάτι αντίστοιχο δήλωνε το 2008 ο νεοΝαζί Πούτιν ... «Η Ουκρανία δεν είναι μια πραγματική χώρα» .
Την εποχή εκείνη όποιος έγραφε ουκρανικά πήγαινε ευθεία στα κάτεργα. Ταυτόχρονα με διάφορα οικονομικά μέτρα οι τσάροι ενθάρρυναν την μετανάστευση Ρώσων στις χώρες αυτές...εποικισμός δηλαδή. Μετά τις πρώτες αντιτσαρικές επαναστάσεις του 1905 και 1907 και μετά από πολλές τοπικές επαναστάσεις, οι Ουκρανοί άρχισαν να βλέπουν πιο "κοντά" την υπόθεση ανεξαρτησία κι αφού παρεμβάλλεται ο Α΄παγκόσμιος πόλεμος ...ακολουθώντας και του ρώσικου εμφύλιου...προέκυψε μέσα από επαναστατικές διαδικασίες το Ουκρανικό κράτος.! Τον Ιανουάριο του 1918 η Ουκρανία διακήρυξε την ανεξαρτησία της και το νέο κράτος αναγνωρίστηκε αμέσως από την Μπολσεβίκικη κυβέρνηση της Μόσχας. Η Ουκρανία της οποίας μεγάλα τμήματα είχαν παραχωρηθεί βίαια στην Γερμανία μετά τους επαχθείς όρους ειρήνευσης του Α΄παγκόσμιου έμελλε να γίνει πεδίο σκληρών μαχών τόσο της επανάστασης όσο και του εμφυλίου που ξεκίνησαν οι ιμπεριαλιστικές ευρωπαϊκές δυνάμεις για να ανατρέψουν την επανάσταση....κι έτσι για κάποιο διάστημα ετών, έπεσε στον έλεγχο πολωνικών, γαλλικών, γερμανικών εισβολέων αλλά και του αντεπαναστάτη Ντενίκιν.
Κατά την περίοδο μέχρι και την διακήρυξη της ανεξαρτησίας 1918, αλλά και μετά, η Ουκρανία ήταν ταυτόχρονα στα πρόθυρα μιας επαναστατικής ταξικής πάλης τόσο βαθιάς όσο και η επανάσταση στη Ρωσία: Ουκρανοί, Πολωνοί, Εβραίοι, Ρουμάνοι και Γερμανοί εργάτες και αγρότες πολέμησαν τα ουκρανικά και ρώσικα αφεντικά και γαιοκτήμονες. Ο αγώνας για μια ανεξάρτητη Ουκρανία συνυφάνθηκε με την πάλη για την υπεράσπιση της ρωσικής επανάστασης κατά των εναντίον της επιτιθεμένων, ιδιαίτερα εναντίον των δυνάμεων που έδρευαν στην Πολωνία. Το Κίεβο δεν απελευθερώθηκε τελικά παρά τον Ιούνιο του 1920 και ακόμη και τότε το ουκρανικό έθνος απέμεινε διαιρεμένο. Η συνθήκη για τον τερματισμό του ρωσο-πολωνικού πολέμου το 1921 άφησε τέσσερα εκατομμύρια Ουκρανούς κάτω από την καταπίεση της πολωνικής εξουσίας.
Η μοίρα της ανεξάρτητης ουκρανικής πολιτείας συνδέθηκε έτσι στενά με εκείνη της ρωσικής επανάστασης, έτσι που προέκυψε η συνεργασία και τελικά η συγχώνευση μεταξύ Μπολσεβίκικων δυνάμεων και της αριστερής πτέρυγας των Ουκρανών εθνικιστών. Μια Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία σύμμαχος με τη σοβιετική Ρωσία ιδρύθηκε το 1919, η οποία εντάχθηκε στην Ομοσπονδία Σοβιετικών Δημοκρατιών και αργότερα στην Ένωση των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών το 1922. Τίποτα δεν ήταν εύκολο. Ένας καταστροφικός λιμός, σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα της οικονομικής αποδιάρθρωσης της γεωργίας κατά τη μακρά περίοδο του ιμπεριαλιστικού πολέμου και του εμφυλίου πολέμου, έπληξε σκληρά τόσο την Ουκρανία όσο και τη Ρωσία το 1921-1922. Από το 1920 ο ουκρανικός πολιτισμός γνωρίζει σημαντική ανάκαμψη στα πλαίσια της πολιτικής των Μπολσεβίκων που ενάντια στον Τσαρικό εκρωσισμό τάσσονται και προωθούν την κουλτούρα των ιθαγενών κάθε τόπου και της Ουκρανίας ασφαλώς. Το εκπαιδευτικό σύστημα που μπήκε σε εφαρμογή στην ουκρανική γλώσσα πέτυχε σε λίγα μόνο χρόνια την μείωση του αναλφαβητισμού από το 48% το 1926 στο 8% το 1934 .
Κατ' ουσία ένας Εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας είχε πετύχει και έπαιρνε πλέον ποιοτικά κοινωνικά χαρακτηριστικά. Η Δεύτερη Διεθνής, εκφράζοντας τα συμφέροντα της εργατικής γραφειοκρατίας και αριστοκρατίας των ιμπεριαλιστικών κρατών, αγνόησε παντελώς το ουκρανικό ζήτημα. Ακόμη και η αριστερή της πτέρυγα δεν έδειξε τη δέουσα προσοχή σε αυτό. Αρκεί να θυμηθούμε ότι η Ρόζα Λούξεμπουργκ, παρ' όλη τη λαμπρή της διάνοια και το πραγματικά επαναστατικό της πνεύμα, μπόρεσε να δηλώσει ότι το ουκρανικό ζήτημα ήταν εφεύρεση μιας χούφτας διανοουμένων. Η θέση αυτή άφησε ένα βαθύ αποτύπωμα, ακόμη και πάνω στο Πολωνικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Το ουκρανικό ζήτημα εκλαμβανόταν από τους επίσημους ηγέτες του πολωνικού τμήματος της Κομμουνιστικής Διεθνούς ως εμπόδιο παρά ως ένα επαναστατικό πρόβλημα. Εξ ου και οι συνεχείς οπορτουνιστικές προσπάθειες να αποφεύγουν αυτή το ζήτημα, να το παραμερίζουν, να το αποσιωπούν, ή να αναβάλλουν για κάποιο αόριστο μέλλον ...!
Το κόμμα των Μπολσεβίκων, όχι χωρίς δυσκολία και μόνο σταδιακά κάτω από τη συνεχή πίεση του Λένιν, κατάφερε να αποκτήσει μια σωστή προσέγγιση στο ουκρανικό ζήτημα. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, δηλαδή της απόσχισης, επεκτάθηκε από τον Λένιν εξίσου στους Πολωνούς και στους Ουκρανούς. Δεν αναγνώριζε αριστοκρατικά έθνη. Κάθε διάθεση να αποφευχθεί ή να αναβληθεί το πρόβλημα μιας καταπιεσμένης εθνότητας το έβλεπε ως εκδήλωση του μεγαλορωσικού σωβινισμού. Επειδή εδώ νομίζω ότι υπάρχει ένα από τα λάθη του Σταλιν ...θα πω τα εξής...: Μετά την κατάκτηση της εξουσίας, διεξήχθη μια σοβαρή πάλη μέσα στο κόμμα πάνω στην επίλυση των πολυάριθμων εθνικών προβλημάτων που κληρονομήθηκαν από την παλιά τσαρική Ρωσία. Υπό την ιδιότητά του ως Λαϊκός Επίτροπος των εθνοτήτων, ο Στάλιν αντιπροσώπευε πάντα την πιο συγκεντρωτική και γραφειοκρατική τάση. Αυτό εκδηλώθηκε ιδιαίτερα στο ζήτημα της Γεωργίας και της Ουκρανίας. Προκειμένου να διασφαλιστούν «διοικητικές ανάγκες», δηλαδή τα συμφέροντα της γραφειοκρατίας, και οι πιο νόμιμες αξιώσεις των καταπιεσμένων εθνικοτήτων καταγγέλθηκαν ως εκδηλώσεις μικροαστικού εθνικισμού. Όλα αυτά τα συμπτώματα ήταν ορατά ήδη από το 1922-1923. Έκτοτε αναπτύχθηκαν τερατωδώς και οδήγησαν σε πλήρη στραγγαλισμό κάθε είδους ανεξάρτητης εθνικής ανάπτυξης των λαών της ΕΣΣΔ. Στην αντίληψη του Μπολσεβίκικου κόμματος η Σοβιετική Ουκρανία προοριζόταν να γίνει ένας ισχυρός άξονας γύρω από τον οποίο τα άλλα τμήματα του ουκρανικού λαού θα ενώνονταν. Είναι αναμφισβήτητο ότι κατά την πρώτη περίοδο της ύπαρξης της η Σοβιετική Ουκρανία άσκησε ισχυρή ελκτική δύναμη, και ως προς τα εθνικά θέματα επίσης, και ξεσήκωσε στον αγώνα τους εργάτες, τους αγρότες, και την επαναστατική διανόηση της Δυτικής Ουκρανίας που ήταν υποδουλωμένη στην Πολωνία. Όμως αργότερα, η κομματική γραφειοκρατία πίεσε έντονα τον λαό και μέσα στην ίδια τη Μεγάλη Ρωσία. Αλλά στην Ουκρανία τα πράγματα περιπλέχτηκαν ακόμη περισσότερο από το σφαγιασμό των εθνικών ελπίδων. Πουθενά αλλού οι περιορισμοί, οι εκκαθαρίσεις, οι καταπιέσεις και γενικά όλες οι μορφές γραφειοκρατικού χουλιγκανισμού δεν πήραν τη μορφή ενός τέτοιου σαρώματος όπως στην Ουκρανία σ΄ έναν αγώνα ενάντια στις ισχυρές, βαθιά ριζωμένες επιθυμίες των ουκρανικών μαζών για μεγαλύτερη ελευθερία και ανεξαρτησία. Πάνω στην λάθος αυτήν αντι-λενινιστική πολιτική κατά την άποψη μου ...βάσισε ο Χίτλερ την πολιτική του στο Ουκρανικό ζήτημα...όπου αντιδραστικές κλίκες εκφράζοντας και καλά τον "εθνικισμό " τους γύρευαν να πουλήσουν τον ουκρανικό λαό σ' όποιον ιμπεριαλιστή ...με αντάλλαγμα μια πλαστή ασφαλώς εθνική ανεξαρτησία. Ο Χίτλερ κατά την επίθεση του είχε κερδίσει εύκολες νίκες αρχικά στην Ουκρανία αφού είχε προετοιμάσει πολιτικά τον δρόμο - όπως καλή ώρα ο νεοχιτλερίσκος Πούτιν. Εκμεταλλευόμενος την αντιλενινιστική τακτική του Στάλιν ...εμφανίστηκε ως ο ελευθερωτής ...!!
"ΧΙΤΛΕΡ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ" αφίσσες εποχής στην Ουκρανία.
Το δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης είναι, φυσικά, μια δημοκρατική και όχι μια σοσιαλιστική αρχή. Όμως αυθεντικά δημοκρατικές αρχές υποστηρίζονται και υλοποιούνται, ιδιαίτερα την εποχή εκείνη, μόνο από το επαναστατικό προλεταριάτο˙ και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο διασταυρώνονται με τα σοσιαλιστικά καθήκοντα. Ο αποφασιστικός αγώνας του μπολσεβίκικου κόμματος για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των καταπιεσμένων εθνοτήτων στη Ρωσία διευκόλυνε στο έπακρο την κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο. Ήταν σαν η προλεταριακή επανάσταση να είχε κάνει δικά της τα δημοκρατικά προβλήματα, πάνω απ' όλα το αγροτικό και το εθνικό πρόβλημα, δίνοντας έτσι στη Ρώσικη επανάσταση ένα συνδυασμένο χαρακτήρα. Το προλεταριάτο αναλάμβανε κιόλας σοσιαλιστικά καθήκοντα, αλλά δεν μπορούσε να ανυψώσει αμέσως σ' αυτό το επίπεδο την αγροτιά και τις καταπιεσμένες εθνότητες (κατ' εξοχήν αγροτικές), που ήταν απορροφημένες στην επίλυση των δημοκρατικών καθηκόντων τους....
Έχοντας κατασκευάσει ένα εργατικό κράτος πάνω στη συμβιβαστική αρχή μιας ομοσπονδίας, το μπολσεβίκικο κόμμα έγραψε στο σύνταγμα το δικαίωμα των εθνών στον πλήρη διαχωρισμό, πράγμα που σημαίνει ότι το κόμμα δε θεωρούσε το εθνικό ζήτημα λυμένο μια για πάντα ...!
Όλα τα παραπάνω θεωρώ ότι αποτελούν μια πλήρη και ολοκληρωμένη απάντηση στα ζητήματα που βάζει η Λούξεμπουργκ .
Παίρνω όμως μερικές παραγράφους από το κείμενο της για αποσπασματικό σχολιασμό ...αν και όλο είναι απαντημένο νομίζω...., γράφει λοιπόν "Οι Μπολσεβίκοι είναι, εν μέρει, υπεύθυνοι, για το γεγονός ότι η στρατιωτική ήττα, μετασχηματίστηκε, σε κατάρρευση και διάσπαση της Ρωσίας. Επιπλέον, οι ίδιοι οι μπολσεβίκοι όξυναν, σε μεγάλο βαθμό, τις αντικειμενικές δυσκολίες αυτής της κατάστασης, με ένα σύνθημα, το οποίο τοποθέτησαν, στο προσκήνιο της πολιτικής τους: Το επιλεγόμενο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών - ή κάτι που, ουσιαστικά, ενυπήρχε, σε αυτό το σύνθημα - την διάσπαση της Ρωσίας..." Η Ρόζα πέθανε το 1919 και προφανώς αναφέρεται στον ρώσικο εμφύλιο και τις "δυσκολίες που όξυναν οι μπολσεβίκοι " . Στην συνέχεια όμως η πολιτική της αυτοδιάθεσης όπως φάνηκε δικαιώθηκε απόλυτα και αντίθετα ο στυγνός γραφειοκρατικός κομματικός έλεγχος ήταν αυτός που έφερε ακριβώς τα ανάποδα αποτελέσματα...στην φάση της Χιτλερικής επίθεσης.
Σε επόμενη παράγραφο προφανώς....μάλλον προσπαθεί να ειρωνευτεί την νεαρή επαναστατική εξουσία του προλεταριάτου...μπερδεύοντας αστικοδημοκρατικούς θεσμούς... μέσα στην ίδια την Ρωσία (οι οποίοι έπρεπε να αντικατασταθούν ούτως ή άλλως μέσα από θεσμική αναδιοργάνωση που επέβαλε η εργατική κυριαρχία και η λειτουργία των Σοβιέτ...) με τα ζητήματα των πάμπολων εθνοτήτων ...που ίσως να μην ήταν τόσο οξυμένα όσο προσπαθούσαν να τα μετατρέψουν σε αγκάθια, σε αιχμές οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις τότε για να χτυπηθεί η επανάσταση. Θεωρώ την πολιτική θέση που πέρασε ο Λένιν, με κόπο, ήταν σοφή και αποδείχτηκε άμεσα. Βεβαίως παρά ΄ότι αυτοδιορθώνεται συχνά μέσα στο ίδιο κείμενο...μπερδεύει την στάση της μπουρζουαζίας όπως λέει με την στάση του λαού ...και σ΄αυτό έχω αναφερθεί (θέσεις Λένιν και Τρότσκι ...) διεξοδικά. Αν όντως ακολουθούσε τότε ο Λένιν την Ρόζα ...δυστυχώς μια σειρά μετέπειτα σοσιαλιστικών δημοκρατιών θα είχαν εντελώς άλλη τύχη ...περιμένοντας να πεισθεί μέσα από την τοπικά - επιλεχτικά όξυνση της ταξικής πάλης η πτώση της τοπικής μπουζουαρζίας (που ασφαλώς ήταν παράλληλος στόχος) ...ενώ ταυτόχρονα θα υπήρχε σε εξέλιξη ιμπεριαλιστική επίθεση...!!!! Επίσης αυτό που ξεκίνησε - και σωστά αναλύθηκε αργότερα από τον Λένιν - σαν θάλασσα φωτιάς από την Ουκρανία και από το Ροστόφ στην προεπαναστατική περίοδο δεν ήταν τίποτα άλλο από τους πρώτους ξεσηκωμούς των Ουκρανών για ανεξαρτησία ...όταν είδε ότι στο Πέτρογκραντ κάτι γίνεται (ματωμένη Κυριακή) κατά της Τσαρικής εξουσίας. Τελειώνοντας θεωρώ ότι η κριτική της Ρ. Λοξεμπουργκ το δεν ήταν άλλο τίποτα παρά μια πρώιμη κριτική μια πολιτικής της νέας τότε επαναστατικής εξουσίας που είχε να κάμει με πολλούς εχθρούς και κινδύνους και απαιτούνταν χειρισμοί με χρήση εμπεριστατομένης και βαθιάς γνώσης ταυτόχρονα όμως και γνώση του στόχου...που από ότι φαίνεται ένας τέτοιος που την εντυπωσίαζε ήταν η εκπροσώπιση του προλεταριάτου στην Φινλανδική βουλή...!! Δεν λέω ότι τον είχε χάσει αλλά μετά τις σοσιαλδημοκρατικές περιπλανήσεις και που της απέφεραν έναν Κάουτκσυ ..., την αποτυχημένη Γερμανική επανάσταση ..., μετά την αποτυχημένη θέση της γενικής απεργίας αν κηρύσσονταν παγκόσμιος πόλεμος...μάλλον είχε χάσει την ψυραιμία της.
Τα τελευταία χρόνια ( από το 2008 ) ο Πούτιν ξεκίνησε μια αισχρή και ανιστόριτη προπαγάνδα στηριγμένη σε μια Χιτλερικού τύπου φράση, «Η Ουκρανία δεν είναι μια πραγματική χώρα». Ο λόγος και ο στόχος προφανής. Στην συνέχεια φρόντισε με κυβερνήσεις μαριονέτες τύπου Τιμοσένκο και Γιανουκόβιτς κι έχοντας χειραγωγήσει όλη την λεγόμενη αντιπολίτευση... να οδηγήσει το 2008 την Ουκρανία σ' ένα φτωχοποιητικό σοκ όπου το ΑΕΠ της χώρας αυτής έγραψε -20%. Με έναν λαό εξαθλιωμένο οικονομικά, χειραγωγημένες ηγεσίες και με την ανάπτυξη από τότε εντός της χώρας ενός νεοΝαζιστικού κινήματος που το τροφοδοτεί αποκλειστικά ...κατάφερε να χειραγωγήσει κι όλες τις λαϊκές αντιδράσεις πλέον ενάντια στην φτώχεια και την πείνα. Ο Ουκρανικός απελπισμένος έστρεψε τις ελπίδες του προς τα δυτικά κοράκια της ΕΕ ...με αποκορύφωμα το κίνημα της euromaidan ...το οποίο όμως με μαεστρικό τρόπο κατάφεραν να καπελώσουν και "ξεστρατίσουν" η φασίστες του svoboda ειδικά αυτός ο κλάδος του που λέγεται "δεξιός τομέας". Σ όλο αυτό το σκηνικό έβαλε την τελική πινελιά ο προδότης πρόεδρος ρωσοτσολιάς Γιανουκόβιτς...ο οποίος δεν έστειλε την αστυνομία μόνο για διακόσμηση ...αλλά κτυπώντας τυφλά προβοκατόρικα κτυπήματα με ελεύθερους σκοπευτές κατά των διαδηλωτών προκάλεσε όλο αυτό κύμα παραδίδοντας ουσιαστικά τα δημόσια κτίρια - το κράτος στην κυριαρχία του SVOBΟDA...!!!! Μετά εξαφανίστηκε στα κτήματα του στα περίχωρα της Μόσχας όταν το ελληνικό ψευτοκκε καλούσε να προστατευτεί ο μέγας πατριώτης ...γιατί τον είχε χάσει...! Είναι απόλυτα φανερό ότι χωρίς αυτήν την τεράστια και οργανωμένη προβοκάτσια δεν υπήρχε κανένα ηθικό υπόβαθρο προκειμένου να εισβάλλει ο Πούτιν στην Κριμαία. Η ίδια προβοκάτσια εξακολουθεί και σήμερα να λειτουργεί ..."θέτοντας σε κίνδυνο" τις ζωές των Ρωσόφωνων κατοίκων της Ουκρανίας. Όπως καταλαβαίνετε η εισβολή του Πούτιν και στην υπόλοιπη χώρα δεν θα αργήσει...!!! Ο μέγας "ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ" είναι προ των πυλών.
Μέσα σ' όλη αυτήν την ιστορία όπου η προπαγάνδα κυριολεκτικά οργιάζει πάρα πολύ άνθρωποι στην Ελλάδα αριστεροί κυρίως με ή χωρίς εισαγωγικά...είτε απελπισμένοι ...είτε από αφέλεια καταπίνουν την Πουτινική προπαγάνδα μη γνωρίζοντας όλο το δάσος της αλήθειας γύρω από αυτό που λέγεται ΡΩΣΙΑ σήμερα και ΡΩΣΟΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΑΞΟΝΑΣ.
Όμως υπάρχουν και κάποιοι άλλοι "αριστεροί" οι οποίοι με κάθε τρόπο..., παραποιώντας ιστορία, ιδεολογία, πολιτική...προσπαθούν με κάθε τρόπο να όχι μόνο να δικαιολογήσουν αλλά να υπερθεματίσουν..."γιατί αργείς σωτήρα μας...Πούτιν" ...!!!!
Για όλους αυτούς θα σχολιάσω ένα μόνο..: Ασφαλώς δεν έχουν ουδεμία σχέση με την αριστερά , ούτε με την ιστορία ούτε με την πολιτική ούτε με την ιδεολογία...! Είναι δε σκόπιμο πια να προβληματιστούμε όλοι ...γιατί κάνουν σκόπιμα και αλλεπάλληλα καινοφανή πολιτικά ατοπήματα παίζοντας τον ρόλο της πιο μαύρης ναζιστικής προπαγάνδας...!!!
Θα ήταν σημαντικό για τους ίδιους να εξηγήσουν πως γίνεται οι Ουκρανοί νεοναζί να είναι στο πλευρό - αδέρφια - με τους υμνητές του Πούτιν ναζιστές της Χ.Α...που ταυτόχρονα στηρίζονται και από τους Ρώσους εθνικιστές...!!!!
Μέσα σ' όλο αυτό τον προπαγανδιστικό βόθρο μερικοί αριστεροί προσπαθούν να βρουν μια ιδεολιγικο - ιστορική "χρυσόσκονη" για να καλύψουν την την εισβολή που έγινε κι αυτήν προφανώς που επίκειται να γίνει στην Ουκρανία.
Ένας φίλος τέτοιος πρόβαλε ακόμη ακόμη τις απόψεις που εξέφρασε η Ρ. Λούξεμπουργκ κατά του Λένιν με αιτία την θέση για "αυτοδιάθεση" των Εθνοτήτων της - Δημοκρατιών που αποτέλεσαν μαζί με την Ρωσία την ΕΣΣΔ...και ιδιαίτερα όσο αφορά την μεγαλύτερη απ' αυτές την Ουκρανία.
Θεωρώ ότι σήμερα ..μετά από δυο παγκόσμιους πολέμους με επίκεντρο κύρια την Ευρώπη ...μετά από αρκετές τοπικές διενέξεις...υπάρχει ένα Συμφωνημένο διακρατικά Status στο οποίο όλοι είναι μια χαρά... πλην κάποιων ..., κάποιων που το Εθνικό κεφάλαιο σαν τάξη ή σαν Ολιγαρχική Ελίτ...δεν βολεύεται....δεν τους χωράει ο τόπος που λέμε. Μαρξιστικά βλέποντας το θέμα..., δεκαετίες τώρα και μετά την κατάρρευση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ στην δεκαετία του ΄50 που επισημοποιήθηκε με την επίσημη κατάργηση των Σοβιέτ ...η κομματική διαχειριστική γραφειοκρατία καταφέρνει χρησιμοποιώντας τα σύμβολα και τους αγώνες του ΚΚΣΕ ταυτόχρονα με σκληρούς καταπιεστικούς μηχανισμούς να αναπτύξει τον καπιταλισμό "βρώμικου" τύπου που τέτοιον δεν μπόρεσε ούτε ο Μαρξ να φανταστεί...!!! Τον Κρατικό Μονοπωλιακό Καπιταλισμό...! Μια απόλυτη επικυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στην εργατική τάξη μέχρι που την οδήγησε στην απόλυτη εξαθλίωση με μια το ίδιο απατεωνίστκη - λαϊκίστικη θεωρητική θέση εκείνη το "παλαϊκού κράτους" .!!! Όλα αυτά με την υποστήριξη όλων των πρακτορείων - οικονομικά - εξαρτημένων - ψευτοκομμουνιστικών κομμάτων ανά των κόσμο ...στα οποία φρόντισαν να αποψιλώσουν κάθε επαναστατικό Λενινιστικό στοιχείο. Η παραγωγική διαδιακασία σαν κοινωνική ανάγκη δεν τους ενδιέφερε καθόλου ...όλα στην λογική "ότι βγάλουμε " με τον πιο σκληρό τρόπο εκμετάλλευσης της εργασίας του λαού. Έτσι σε πολύ σύντομο σχετικά διάστημα κι έχοντας στα χέρια τους τα τεχνολογικά επιτεύγματα του σοσιαλισμού ...κατάφεραν μια τεράστια συγκέντρωση πλούτου η οποία υπερσυγκέντρωση πήρε τον φυσιολογικό της δρόμο που είναι η εξαγωγή ο επεκτατισμός κο ο ιμπεριαλισμός. Έτσι φτάσαμε στις επεμβάσεις και τις εισβολές στο όνομα του ...σοσιαλισμού...! Κι επειδή το συσωρευμένο κεφάλαιο μέσα από την στηγνή καταπίεση των λαών της πρών σοβιετικής ένωσης, των χωρών του "ανατολικού μπλόκ" αλλά και πλήθους χωρών του τρίτου κόσμου που είχαν βάλει πόδι στο όνομα του "προλεταριακού διεθνισμού"..., ζητούσε διεξόδους φτάσαμε πλέον στο ξεσκέπασμα ...σ' ένα ψέμα που δεν μπορούσε να κρατήσει άλλο γιατί η ιστορική του εξέλιξη ήταν η νομοτέλεια της ανώτερης μορφής του..., του οικονομικού - στρατιωτικού και επεκτατικού ιμπεριαλισμού τον οποίο βιώνουμε από τον ΑΞΟΝΑ ΡΩΣΙΑΣ - ΚΙΝΑΣ.
Ας εξετάσουμε τις "περίεργες" κατά την άποψη μου κι όχι μόνο θέσεις της Λούξεμπουργκ για το θέμα, παραθέτοντας, την ιστορική αλήθεια σε συντομία ταυτόχρονα με ιστορικά - πολιτικά και ιδεολογικά δεδομένα της εποχής όπως παρατέθηκαν από τον ίδιο τον Λένιν, τον Ουκρανό Τρότσκι και το κόμμα των Μπολσεβίκων.
Όπως έχω τονίσει, υπήρχε πάντα Ουκρανικό Έθνος και ουκρανική γλώσσα..το οποίο όμως κατά μεγάλα χρονικά διαστήματα βρισκόταν κάτω από την δυναστεία ισχυρότερων δυνάμεων όπως άλλωστε και η σημερινή Ελλάδα...όπου επί αιώνες ήταν κάτω από διάφορους καταχτητές. Σλαβικά φύλα οι Βαράγκοι ή Ρως φτιάχνουν για πρώτη φορά το πρώτο σλαβικό αυτό κράτος που διάρκεσε για 300 χρόνια χονδρικά ώσπου να διαμελισθεί από την εισβολή της Χρυσής Ορδής (τουρκο-μογγολικά φύλα <Τάταροι> της δυναστείας των Χαν, το μεγάλο δουκάτο της Λιθουανίας και το Βασίλειο της Πολωνίας..!!!
Μετά από μεγάλες πολεμικές συγκρούσεις η χώρα αναδιανέμεται στις αρχές του 1700 και το μεγαλύτερο μέρος της περνά στην κυριαρχία της Ρώσικης αυτοκρατορίας ...ενώ το υπόλοιπο στον έλεγχο της Αυστροουγγαρίας. Θέλω εδώ επίσης να τονίσω ότι σε όλο το μήκος και το πλάτος της ρωσικής αυτοκρατορίας κάθε εθνικότητας σχολεία που λειτουργούσαν έκλεισαν βίαια στα πλαίσια της πολιτικής του εκρωσισμού που είχε επιβάλλει η τσαρική αυτοκρατορία. Επίσης σε όσες χώρες υπήρχαν αντιδράσεις και επαναστάσεις κατά των τσάρων ...κατασχέτονταν οι περιουσίες και δίδονταν σε Ρώσους ευγενής. Αυτά ίσχυσαν στην Πολωνία, Λιθουανία, Ουκρανία, Φινλανδία, Καυκάσιες χώρες, Μολδαβία ... και άλλες εθνότητες. Ειδικά όμως όσο αφορά στην Ουκρανία, από το 1804 είχε απαγορευτεί η ουκρανική γλώσσα στα σχολεία και το 1862 έκλεισαν ολοσχερώς όλα τα ουκρανικά σχολεία. Ο τότε Ρώσος υπουργός των εσωτερικών δήλωνε ότι "ουκρανική γλώσσα δεν υπήρξε ποτέ, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει." Κάτι αντίστοιχο δήλωνε το 2008 ο νεοΝαζί Πούτιν ... «Η Ουκρανία δεν είναι μια πραγματική χώρα» .
Την εποχή εκείνη όποιος έγραφε ουκρανικά πήγαινε ευθεία στα κάτεργα. Ταυτόχρονα με διάφορα οικονομικά μέτρα οι τσάροι ενθάρρυναν την μετανάστευση Ρώσων στις χώρες αυτές...εποικισμός δηλαδή. Μετά τις πρώτες αντιτσαρικές επαναστάσεις του 1905 και 1907 και μετά από πολλές τοπικές επαναστάσεις, οι Ουκρανοί άρχισαν να βλέπουν πιο "κοντά" την υπόθεση ανεξαρτησία κι αφού παρεμβάλλεται ο Α΄παγκόσμιος πόλεμος ...ακολουθώντας και του ρώσικου εμφύλιου...προέκυψε μέσα από επαναστατικές διαδικασίες το Ουκρανικό κράτος.! Τον Ιανουάριο του 1918 η Ουκρανία διακήρυξε την ανεξαρτησία της και το νέο κράτος αναγνωρίστηκε αμέσως από την Μπολσεβίκικη κυβέρνηση της Μόσχας. Η Ουκρανία της οποίας μεγάλα τμήματα είχαν παραχωρηθεί βίαια στην Γερμανία μετά τους επαχθείς όρους ειρήνευσης του Α΄παγκόσμιου έμελλε να γίνει πεδίο σκληρών μαχών τόσο της επανάστασης όσο και του εμφυλίου που ξεκίνησαν οι ιμπεριαλιστικές ευρωπαϊκές δυνάμεις για να ανατρέψουν την επανάσταση....κι έτσι για κάποιο διάστημα ετών, έπεσε στον έλεγχο πολωνικών, γαλλικών, γερμανικών εισβολέων αλλά και του αντεπαναστάτη Ντενίκιν.
Κατά την περίοδο μέχρι και την διακήρυξη της ανεξαρτησίας 1918, αλλά και μετά, η Ουκρανία ήταν ταυτόχρονα στα πρόθυρα μιας επαναστατικής ταξικής πάλης τόσο βαθιάς όσο και η επανάσταση στη Ρωσία: Ουκρανοί, Πολωνοί, Εβραίοι, Ρουμάνοι και Γερμανοί εργάτες και αγρότες πολέμησαν τα ουκρανικά και ρώσικα αφεντικά και γαιοκτήμονες. Ο αγώνας για μια ανεξάρτητη Ουκρανία συνυφάνθηκε με την πάλη για την υπεράσπιση της ρωσικής επανάστασης κατά των εναντίον της επιτιθεμένων, ιδιαίτερα εναντίον των δυνάμεων που έδρευαν στην Πολωνία. Το Κίεβο δεν απελευθερώθηκε τελικά παρά τον Ιούνιο του 1920 και ακόμη και τότε το ουκρανικό έθνος απέμεινε διαιρεμένο. Η συνθήκη για τον τερματισμό του ρωσο-πολωνικού πολέμου το 1921 άφησε τέσσερα εκατομμύρια Ουκρανούς κάτω από την καταπίεση της πολωνικής εξουσίας.
Η μοίρα της ανεξάρτητης ουκρανικής πολιτείας συνδέθηκε έτσι στενά με εκείνη της ρωσικής επανάστασης, έτσι που προέκυψε η συνεργασία και τελικά η συγχώνευση μεταξύ Μπολσεβίκικων δυνάμεων και της αριστερής πτέρυγας των Ουκρανών εθνικιστών. Μια Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία σύμμαχος με τη σοβιετική Ρωσία ιδρύθηκε το 1919, η οποία εντάχθηκε στην Ομοσπονδία Σοβιετικών Δημοκρατιών και αργότερα στην Ένωση των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών το 1922. Τίποτα δεν ήταν εύκολο. Ένας καταστροφικός λιμός, σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα της οικονομικής αποδιάρθρωσης της γεωργίας κατά τη μακρά περίοδο του ιμπεριαλιστικού πολέμου και του εμφυλίου πολέμου, έπληξε σκληρά τόσο την Ουκρανία όσο και τη Ρωσία το 1921-1922. Από το 1920 ο ουκρανικός πολιτισμός γνωρίζει σημαντική ανάκαμψη στα πλαίσια της πολιτικής των Μπολσεβίκων που ενάντια στον Τσαρικό εκρωσισμό τάσσονται και προωθούν την κουλτούρα των ιθαγενών κάθε τόπου και της Ουκρανίας ασφαλώς. Το εκπαιδευτικό σύστημα που μπήκε σε εφαρμογή στην ουκρανική γλώσσα πέτυχε σε λίγα μόνο χρόνια την μείωση του αναλφαβητισμού από το 48% το 1926 στο 8% το 1934 .
Κατ' ουσία ένας Εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας είχε πετύχει και έπαιρνε πλέον ποιοτικά κοινωνικά χαρακτηριστικά. Η Δεύτερη Διεθνής, εκφράζοντας τα συμφέροντα της εργατικής γραφειοκρατίας και αριστοκρατίας των ιμπεριαλιστικών κρατών, αγνόησε παντελώς το ουκρανικό ζήτημα. Ακόμη και η αριστερή της πτέρυγα δεν έδειξε τη δέουσα προσοχή σε αυτό. Αρκεί να θυμηθούμε ότι η Ρόζα Λούξεμπουργκ, παρ' όλη τη λαμπρή της διάνοια και το πραγματικά επαναστατικό της πνεύμα, μπόρεσε να δηλώσει ότι το ουκρανικό ζήτημα ήταν εφεύρεση μιας χούφτας διανοουμένων. Η θέση αυτή άφησε ένα βαθύ αποτύπωμα, ακόμη και πάνω στο Πολωνικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Το ουκρανικό ζήτημα εκλαμβανόταν από τους επίσημους ηγέτες του πολωνικού τμήματος της Κομμουνιστικής Διεθνούς ως εμπόδιο παρά ως ένα επαναστατικό πρόβλημα. Εξ ου και οι συνεχείς οπορτουνιστικές προσπάθειες να αποφεύγουν αυτή το ζήτημα, να το παραμερίζουν, να το αποσιωπούν, ή να αναβάλλουν για κάποιο αόριστο μέλλον ...!
Το κόμμα των Μπολσεβίκων, όχι χωρίς δυσκολία και μόνο σταδιακά κάτω από τη συνεχή πίεση του Λένιν, κατάφερε να αποκτήσει μια σωστή προσέγγιση στο ουκρανικό ζήτημα. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, δηλαδή της απόσχισης, επεκτάθηκε από τον Λένιν εξίσου στους Πολωνούς και στους Ουκρανούς. Δεν αναγνώριζε αριστοκρατικά έθνη. Κάθε διάθεση να αποφευχθεί ή να αναβληθεί το πρόβλημα μιας καταπιεσμένης εθνότητας το έβλεπε ως εκδήλωση του μεγαλορωσικού σωβινισμού. Επειδή εδώ νομίζω ότι υπάρχει ένα από τα λάθη του Σταλιν ...θα πω τα εξής...: Μετά την κατάκτηση της εξουσίας, διεξήχθη μια σοβαρή πάλη μέσα στο κόμμα πάνω στην επίλυση των πολυάριθμων εθνικών προβλημάτων που κληρονομήθηκαν από την παλιά τσαρική Ρωσία. Υπό την ιδιότητά του ως Λαϊκός Επίτροπος των εθνοτήτων, ο Στάλιν αντιπροσώπευε πάντα την πιο συγκεντρωτική και γραφειοκρατική τάση. Αυτό εκδηλώθηκε ιδιαίτερα στο ζήτημα της Γεωργίας και της Ουκρανίας. Προκειμένου να διασφαλιστούν «διοικητικές ανάγκες», δηλαδή τα συμφέροντα της γραφειοκρατίας, και οι πιο νόμιμες αξιώσεις των καταπιεσμένων εθνικοτήτων καταγγέλθηκαν ως εκδηλώσεις μικροαστικού εθνικισμού. Όλα αυτά τα συμπτώματα ήταν ορατά ήδη από το 1922-1923. Έκτοτε αναπτύχθηκαν τερατωδώς και οδήγησαν σε πλήρη στραγγαλισμό κάθε είδους ανεξάρτητης εθνικής ανάπτυξης των λαών της ΕΣΣΔ. Στην αντίληψη του Μπολσεβίκικου κόμματος η Σοβιετική Ουκρανία προοριζόταν να γίνει ένας ισχυρός άξονας γύρω από τον οποίο τα άλλα τμήματα του ουκρανικού λαού θα ενώνονταν. Είναι αναμφισβήτητο ότι κατά την πρώτη περίοδο της ύπαρξης της η Σοβιετική Ουκρανία άσκησε ισχυρή ελκτική δύναμη, και ως προς τα εθνικά θέματα επίσης, και ξεσήκωσε στον αγώνα τους εργάτες, τους αγρότες, και την επαναστατική διανόηση της Δυτικής Ουκρανίας που ήταν υποδουλωμένη στην Πολωνία. Όμως αργότερα, η κομματική γραφειοκρατία πίεσε έντονα τον λαό και μέσα στην ίδια τη Μεγάλη Ρωσία. Αλλά στην Ουκρανία τα πράγματα περιπλέχτηκαν ακόμη περισσότερο από το σφαγιασμό των εθνικών ελπίδων. Πουθενά αλλού οι περιορισμοί, οι εκκαθαρίσεις, οι καταπιέσεις και γενικά όλες οι μορφές γραφειοκρατικού χουλιγκανισμού δεν πήραν τη μορφή ενός τέτοιου σαρώματος όπως στην Ουκρανία σ΄ έναν αγώνα ενάντια στις ισχυρές, βαθιά ριζωμένες επιθυμίες των ουκρανικών μαζών για μεγαλύτερη ελευθερία και ανεξαρτησία. Πάνω στην λάθος αυτήν αντι-λενινιστική πολιτική κατά την άποψη μου ...βάσισε ο Χίτλερ την πολιτική του στο Ουκρανικό ζήτημα...όπου αντιδραστικές κλίκες εκφράζοντας και καλά τον "εθνικισμό " τους γύρευαν να πουλήσουν τον ουκρανικό λαό σ' όποιον ιμπεριαλιστή ...με αντάλλαγμα μια πλαστή ασφαλώς εθνική ανεξαρτησία. Ο Χίτλερ κατά την επίθεση του είχε κερδίσει εύκολες νίκες αρχικά στην Ουκρανία αφού είχε προετοιμάσει πολιτικά τον δρόμο - όπως καλή ώρα ο νεοχιτλερίσκος Πούτιν. Εκμεταλλευόμενος την αντιλενινιστική τακτική του Στάλιν ...εμφανίστηκε ως ο ελευθερωτής ...!!
"ΧΙΤΛΕΡ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ" αφίσσες εποχής στην Ουκρανία.
Το δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης είναι, φυσικά, μια δημοκρατική και όχι μια σοσιαλιστική αρχή. Όμως αυθεντικά δημοκρατικές αρχές υποστηρίζονται και υλοποιούνται, ιδιαίτερα την εποχή εκείνη, μόνο από το επαναστατικό προλεταριάτο˙ και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο διασταυρώνονται με τα σοσιαλιστικά καθήκοντα. Ο αποφασιστικός αγώνας του μπολσεβίκικου κόμματος για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των καταπιεσμένων εθνοτήτων στη Ρωσία διευκόλυνε στο έπακρο την κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο. Ήταν σαν η προλεταριακή επανάσταση να είχε κάνει δικά της τα δημοκρατικά προβλήματα, πάνω απ' όλα το αγροτικό και το εθνικό πρόβλημα, δίνοντας έτσι στη Ρώσικη επανάσταση ένα συνδυασμένο χαρακτήρα. Το προλεταριάτο αναλάμβανε κιόλας σοσιαλιστικά καθήκοντα, αλλά δεν μπορούσε να ανυψώσει αμέσως σ' αυτό το επίπεδο την αγροτιά και τις καταπιεσμένες εθνότητες (κατ' εξοχήν αγροτικές), που ήταν απορροφημένες στην επίλυση των δημοκρατικών καθηκόντων τους....
Έχοντας κατασκευάσει ένα εργατικό κράτος πάνω στη συμβιβαστική αρχή μιας ομοσπονδίας, το μπολσεβίκικο κόμμα έγραψε στο σύνταγμα το δικαίωμα των εθνών στον πλήρη διαχωρισμό, πράγμα που σημαίνει ότι το κόμμα δε θεωρούσε το εθνικό ζήτημα λυμένο μια για πάντα ...!
Όλα τα παραπάνω θεωρώ ότι αποτελούν μια πλήρη και ολοκληρωμένη απάντηση στα ζητήματα που βάζει η Λούξεμπουργκ .
Παίρνω όμως μερικές παραγράφους από το κείμενο της για αποσπασματικό σχολιασμό ...αν και όλο είναι απαντημένο νομίζω...., γράφει λοιπόν "Οι Μπολσεβίκοι είναι, εν μέρει, υπεύθυνοι, για το γεγονός ότι η στρατιωτική ήττα, μετασχηματίστηκε, σε κατάρρευση και διάσπαση της Ρωσίας. Επιπλέον, οι ίδιοι οι μπολσεβίκοι όξυναν, σε μεγάλο βαθμό, τις αντικειμενικές δυσκολίες αυτής της κατάστασης, με ένα σύνθημα, το οποίο τοποθέτησαν, στο προσκήνιο της πολιτικής τους: Το επιλεγόμενο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών - ή κάτι που, ουσιαστικά, ενυπήρχε, σε αυτό το σύνθημα - την διάσπαση της Ρωσίας..." Η Ρόζα πέθανε το 1919 και προφανώς αναφέρεται στον ρώσικο εμφύλιο και τις "δυσκολίες που όξυναν οι μπολσεβίκοι " . Στην συνέχεια όμως η πολιτική της αυτοδιάθεσης όπως φάνηκε δικαιώθηκε απόλυτα και αντίθετα ο στυγνός γραφειοκρατικός κομματικός έλεγχος ήταν αυτός που έφερε ακριβώς τα ανάποδα αποτελέσματα...στην φάση της Χιτλερικής επίθεσης.
Σε επόμενη παράγραφο προφανώς....μάλλον προσπαθεί να ειρωνευτεί την νεαρή επαναστατική εξουσία του προλεταριάτου...μπερδεύοντας αστικοδημοκρατικούς θεσμούς... μέσα στην ίδια την Ρωσία (οι οποίοι έπρεπε να αντικατασταθούν ούτως ή άλλως μέσα από θεσμική αναδιοργάνωση που επέβαλε η εργατική κυριαρχία και η λειτουργία των Σοβιέτ...) με τα ζητήματα των πάμπολων εθνοτήτων ...που ίσως να μην ήταν τόσο οξυμένα όσο προσπαθούσαν να τα μετατρέψουν σε αγκάθια, σε αιχμές οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις τότε για να χτυπηθεί η επανάσταση. Θεωρώ την πολιτική θέση που πέρασε ο Λένιν, με κόπο, ήταν σοφή και αποδείχτηκε άμεσα. Βεβαίως παρά ΄ότι αυτοδιορθώνεται συχνά μέσα στο ίδιο κείμενο...μπερδεύει την στάση της μπουρζουαζίας όπως λέει με την στάση του λαού ...και σ΄αυτό έχω αναφερθεί (θέσεις Λένιν και Τρότσκι ...) διεξοδικά. Αν όντως ακολουθούσε τότε ο Λένιν την Ρόζα ...δυστυχώς μια σειρά μετέπειτα σοσιαλιστικών δημοκρατιών θα είχαν εντελώς άλλη τύχη ...περιμένοντας να πεισθεί μέσα από την τοπικά - επιλεχτικά όξυνση της ταξικής πάλης η πτώση της τοπικής μπουζουαρζίας (που ασφαλώς ήταν παράλληλος στόχος) ...ενώ ταυτόχρονα θα υπήρχε σε εξέλιξη ιμπεριαλιστική επίθεση...!!!! Επίσης αυτό που ξεκίνησε - και σωστά αναλύθηκε αργότερα από τον Λένιν - σαν θάλασσα φωτιάς από την Ουκρανία και από το Ροστόφ στην προεπαναστατική περίοδο δεν ήταν τίποτα άλλο από τους πρώτους ξεσηκωμούς των Ουκρανών για ανεξαρτησία ...όταν είδε ότι στο Πέτρογκραντ κάτι γίνεται (ματωμένη Κυριακή) κατά της Τσαρικής εξουσίας. Τελειώνοντας θεωρώ ότι η κριτική της Ρ. Λοξεμπουργκ το δεν ήταν άλλο τίποτα παρά μια πρώιμη κριτική μια πολιτικής της νέας τότε επαναστατικής εξουσίας που είχε να κάμει με πολλούς εχθρούς και κινδύνους και απαιτούνταν χειρισμοί με χρήση εμπεριστατομένης και βαθιάς γνώσης ταυτόχρονα όμως και γνώση του στόχου...που από ότι φαίνεται ένας τέτοιος που την εντυπωσίαζε ήταν η εκπροσώπιση του προλεταριάτου στην Φινλανδική βουλή...!! Δεν λέω ότι τον είχε χάσει αλλά μετά τις σοσιαλδημοκρατικές περιπλανήσεις και που της απέφεραν έναν Κάουτκσυ ..., την αποτυχημένη Γερμανική επανάσταση ..., μετά την αποτυχημένη θέση της γενικής απεργίας αν κηρύσσονταν παγκόσμιος πόλεμος...μάλλον είχε χάσει την ψυραιμία της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου